مقدمه: اجرای همزمان تمرین ورزشی و مصرف مکمل های گیاهی می تواند بر متابولیسم اثربخش باشد. در این تحقیق تأثیر مصرف کلپوره و یک دوره تمرین مقاومتی بر پروفایل لیپیدی نظامیان بررسی شده است. روش بررسی: این تحقیق به صورت نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون در دو گروه (با و بدون مصرف کلپوره) انجام شد. از میان کارکنان نیروهای مسلح کشور به شکل تصادفی ساده 20 نفر انتخاب شدند. آزمودنی ها در دو گروه، کلپوره و دکستروز (125 میلی گرم در روز) را به مدت 7 روز مصرف کردند. سپس برنامه تمرین مقاومتی توسط دو گروه به صورت مشترک صورت گرفت (به مدت 8 هفته). نمونه های خون در دو بازه زمانی درست قبل از شروع تحقیق و بلافاصله پس از آخرین جلسه تمرینی گرفته شد و نتایج مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد میانگین نیمرخ لیپیدی خون افزایش داشت ولی تحلیل واریانس یک طرفه معناداری آن را تأیید نکرد. تنها تغییرات HDL دارای افزایش معنادار بودند. بحث و نتیجه گیری: عدم تأثیر مکمل کلپوره بر نیمرخ لیپیدی می تواند ناشی از آزاد سازی چربی های ذخیره در بدن و بسیج آنها برای وارد شدن به جریان تولید انرژی باشد. افزایش HDL احتمالاً می تواند ناشی از افزایش ترشح درون زاد تستوسترون در اثر تمرین مقاومتی و اصل اضافه بار و تقویت آن توسط کلپوره باشد. لذا تمرینات منظم ورزشی در درازمدت با افزایش لیپوپروتئین لیپاز و تسریع تجزیه لیپوپروتئین های غنی از تری گلیسرید سبب افزایش انتقال ترکیبات سطحی شده است.

اهداف: بدین منظور هدف از پژوهش حاضر، تاثیر تمرینات هوازی برسطوح سرمی اسپکسین و نیمرخ لیپیدی مردان میانسال چاق می باشد. مواد و روش ها: نمونه آماری پژوهش 30 مرد چاق (با شاخص توده بدنی، به ترتیب گروه کنترل و تمرین 97/1 ± 20/34 و 48/1 ± 39/34kg/m 2) و میانگین سن 24/3 ± 18/40 ساله بودند که به طور تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). فعالیت ورزشی هوازی با شدت 70-55 درصد ضربان قلب بیشینه با توالی سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته متوالی اجرا گردید. قبل و بعد از شروع پروتکل، از آزمودنی ها اندازه گیری قد، وزن، حداکثراکسیژن مصرفی و همچنین خون گیری از سیاهرگ وریدی- بازویی به منظور ارزیابی میزان اسپکسین و نیمرخ لیپیدی انجام گرفت. برای اطمینان از طبیعی بودن توزیع داده ها، از آزمون شاپیروویلک و برای بررسی تغییرات درون گروهی، از روش آماری تی همبسته، و برای بررسی تغییرات بین گروهی، از روش آماری تی مستقل استفاده گردید. یافته ها: پس از هشت هفته مداخله تمرینی، متغیرهای اسپکسین (04/0P=) و HDL-c (045/0P=) به طور معنی داری در گروه تمرین افزایش داشتند. ولی سطح تری گلیسیرید (001/0P=)، کلسترول (001/0P=) و WHR (001/0P=) در گروه تمرین به طور معنا داری کاهش پیدا کردند ( 05/0 ≥p ). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر بیانگر بهبود در وضعیت شاخص مرتبط با چاقی (اسپکسین) و پروفایل چربی و شاخص های ترکیب بدنی می باشد که میتواند سبب کاهش بروز بسیاری از بیماری ها از جمله دیابت و پرفشاری خون، بیماری های قلبی- عروقی و بیماری های متابولیکی گردد.

مقدمه: مرگ و میر ناشی از بیماری های قلبی - عروقی در بیماران آرتریت روماتوئید در مقایسه با دیگر اقشار جامعه شایع تر است. ممکن است دارو درمانی و کم تحرکی این بیماران نقش مهمی در بروز این بیماری ها داشته باشد. هایپرلیپیدمی، فاکتور اصلی خطرساز قلبی - عروقی است و خطرات بالقوه بیماری های قلبی - عروقی را می توان با اندازه گیری نیمرخ لیپیدی پیش بینی کرد. بنابراین، هدف این تحقیق، بررسی آثار 8 هفته تمرین هوازی بر نیمرخ لیپیدی بیماران آرتریت روماتوئید بود.روش شناسی: در تحقیقی نیمه تجربی، 23 داوطلب زن مبتلا به بیماری آرتریت روماتوئید (میانگین سن7.73 ±51.96 سال، میانگین وزن 10.00±72.37 کیلوگرم و میانگین شاخص توده بدنی 2.95±28.46 کیلوگرم بر مترمربع) که بیش از 3 سال از شروع بیماری آن ها می گذشت و داروهای یکسانی مصرف می کردند (متوتروکسات و پردنیزولون) به طور هدفمند به عنوان آزمودنی انتخاب شده و سپس به صورت تصادفی به دو گروه کنترل (12 نفر) و تجربی (11 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی، هفته ای 3 جلسه در برنامه تمرین هوازی 8 هفته ای بر روی دوچرخه ثابت، با شدت 60 تا 70 درصد حداکثر ضربان قلب ذخیره، شرکت کردند. پیش و پس از 8 هفته تمرین هوازی، نمونه خون آزمودنی ها گرفته شد. برای بررسی تفاوت های درون گروهی از آزمون t همبسته و برای تعیین تفاوت های بین گروهی از آزمون t مستقل استفاده گردید.یافته ها :پس از 8 هفته تمرین هوازی، سطوح TG، TC، LDL-C، TC/HDL-C، LDL-C/HDL-C و BMI در گروه تجربی به طور معنی داری کاهش و HDL-C آن ها افزایش یافت (P<0.01). در بررسی تفاوت های درون گروهی در گروه کنترل،TC ،TG  و LDL-C افزایش معنی دار (P<0.05), TC/HDL-C و LDL-C/HDL-C افزایش معنی دار (P<0.001) و HDL-C کاهش معنی دار داشت (P<0.05)، اما تغییرات BMI معنی دار نبود.نتیجه گیری: با توجه به یافته های تحقیق حاضر می توان نتیجه گرفت که تمرین هوازی با بهبود نیمرخ لیپیدی ممکن است در پیش گیری و کاهش بروز بیماری های قلبی - عروقی در بیماران آرتریت روماتوئید نقش موثری داشته باشد. با شرکت در تمرین هوازی می توان عوارض جانبی دارو درمانی و کم تحرکی بر نیمرخ لیپیدی را خنثی کرد. علاوه بر این، معلوم شد که بیماران آرتریت روماتوئید نیز مانند سایر افراد جامعه می توانند با اجرای تمرین هوازی، سلامت قلبی - عروقی خود را بهبود بخشند.

1مقدمه: فعالیت بدنی و ورزش به عنوان بخشی از سبک زندگی سالم در پیشگیری و درمان بسیاری از بیماری ها از جمله بیماری های قلبی عروقی و بهبود ریسک فاکتوهای مرتبط با آن مانند نیمرخ لیپیدی همواره مورد توجه بوده است. افزایش HDL و کاهش LDL، TG و کلسترول از قوی ترین عوامل برای جلوگیری از بیماری های قلبی عروقی است. سالمندی فرآیند پیچیده ای از تغییرات فیزیولوژیکی و اجتماعی است که منجر به بیماری های مختلف می شود. این مطالعه با هدف بررسی و تحلیل مطالعات موجود در خصوص اثربخشی پروتکل های مختلف تمرین ورزشی بر نیمرخ لیپیدی در افراد سالمند انجام شد.   روش کار:  جستجوی جامع در پایگاه های اطلاعاتی SID،Irandoc  و Magiran برای مقالات منتشر شده طی ده سال اخیر انجام شد. کلید واژگان "نیمرخ لیپیدی"، "سالمندی" و "تمرینات ورزشی" با زبان فارسی و نتایج 18 مطالعه واجد شرایط با 525 نفر جست و جو شد.  یافته¬ها: به نظر می رسد که تمرینات ورزشی مختلف بر نیمرخ لیپیدی سالمندان مستقل از شدت و نوع تمرین،  اثر مثبت دارند. این فاکتورها برای پیشگیری و تشخیص زودهنگام بیماری های قلبی عروقی اثرگذار هستند. نتیجه گیری: پیشنهاد می گردد از تمرینات ورزشی مختلف برای بهبود نیمرخ لیپیدی در سالمندان استفاده گردد. همچنین در پژوهش های آتی اثر انواع پروتکل های تمرینی برای تشخیص بهترین و اثر بخش ترین پروتکل مورد بررسی قرار گیرند و پروتکل هایی با اثربخشی بیشتر معرفی شوند.

مقدمه و هدفگزارش ها نشان می دهد بیماری های قلبی عروقی هر سال عده زیادی را به کام مرگ می کشاند که میزان رخداد آن با سایر علل مرگ و میر برابری می کند. از این رو با توجه به نقش فعالیت بدنی منظم در کاهش این گونه بیماری ها، ایده شدت تمرین و تاثیر آن بر عوامل خطرزای قلبی-عروقی مورد توجه قرار گرفته است. لذا هدف این پژوهش، مطالعه اثر تمرینات تناوبی شدید و بی تمرینی متعاقب آن بر تغییرات نیمرخ لیپیدی موش های صحرایی بود.مواد و روش هااین پژوهش از نوع تجربی و نمونه آماری آن 42 سر موش نر 3 ماهه نژاد ویستار بود که به صورت تصادفی در 2 گروه تجربی (n=24 با وزن 210±7 گرم) و کنترل (n=18 با وزن 211±3 گرم) قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت 12 هفته و هفته ای 3 جلسه، با مدت و شدت مشخص (بین 85 تا 100 درصد Vo2max) اجرا شد، پس از 24 جلسه تمرین، 6 سر موش از آزمودنی های این گروه، بی تمرینی را تجربه کردند تا آثار بی تمرینی نیز بررسی شود. خونگیری پس از 14 ساعت ناشتایی در مراحل مختلف تمرین با شرایط مشابه انجام و مقادیر TC،TG،HDL-C ،LDL-C با استفاده از کیت های شرکت پارس آزمون و به وسیله دستگاه تحلیل گر خودکار Hitachi 902 اندازه گیری و عامل خطر(RF) با توجه به فرمول RF=TC/HDL-C محاسبه شد. برای تشخیص همسانی و طبیعی بودن اطلاعات مربوط به آزمودنی های گروه های پژوهش، آزمون کولموگروف- اسمیرنوف مورد استفاده قرار گرفت و سپس از آزمون اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی LSD(Post Hoc)برای بررسی اختلافات درون گروهی و آزمونt مستقل برای بررسی اختلافات بین گروهی استفاده شد. سطح معنی داری آماری a£0.05 در نظر گرفته شد و با استفاده از نرم افزار آماری SPSS.17 تحلیل گردید.یافته هانتایج نشان داد مقادیر LDL-C گروه تمرینی پس از 24 جلسه تمرین (P=0.034) جلسه تمرین(P=0.002) و دوره بی تمرینی (P=0.003) تفاوت معنی داری نسبت به گروه کنترل داشت. در حالی که پس از 36 جلسه تمرین در متغیر عامل خطرزا (P=0.006)RF تفاوت معنی داری بین گروهی دیده شد. همچنین، پس از 36 جلسه تمرین گروه تجربی کاهش معنی داری در مقادیر TG (P=0.027)، LDL-C(P=0.046) و RF(P=0.033) ایجاد گردید. از سوی دیگر، مشخص شد در موش های گروه بی تمرینی، مقادیر متغیرهای پژوهش بعد از بی تمرینی به سطوح پایه تغییر یافته است ولی این تغییرات معنی دار نبودند.نتیجه گیریبنابراین، با توجه به یافته های این پژوهش به عنوان دیدگاه جدیدی برای شدت تمرین و تاثیر آن بر نیمرخ لیپیدی می توان گفت تمرینات تناوبی شدید، احتمالا با کاهش معنی دار عوامل خطرزای قلبی عروقی TG،LDL-C و RF می تواند نقش موثری در ارتقای وضعیت سلامتی و تندرستی افراد داشته باشد و افزایش این شاخص ها در نتیجه بی تمرینی می تواند بیانگر این باشد که فواید مطلوب ناشی از تمرین، با توقف و ترک تمرین از بین رفته و احتمال خطر بیماری های قلبی-عروقی افزایش می یابد.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: در جریان ورزش های شدید و طولانی، ممکن است به علت آزادشدن رادیکال های آزاد اکسیژن و سایر ترکیبات اکسیژنی واکنش پذیر، آسیب های عضلانی و بافتی بوجود آیند. مطالعه حاضر با هدف مقایسه وضعیت آنتی اکسیدانی و نیمرخ لیپیدی سرم ورزشکاران رشته کاراته با افراد غیر ورزشکار انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی، 17 کاراته کار سالم فعال که در شش ماهه قبل از تحقیق به طور مداوم هفته ای حداقل 3 جلسه 45 دقیقه ای در تمرینات این رشته ورزشی شرکت کرده بودند و 20 غیر ورزشکار که سابقه فعالیت ورزشی منظم در حین دوره را نداشتند، به صورت تصادفی انتخاب شدند. ظرفیت آنتی اکسیدانی تام، فعالیت آنزیم سوپراکسید دسموتاز (SOD)، غلظت چربی های خون، میزان حداکثر اکسیژن مصرفی (VO2 max) و توان بی هوازی پای شرکت کنندگان با روش های معتبر ارزیابی گردید. برای مقایسه بین دو گروه، از آزمون من ویتنی استفاده و میزان خطا در همه موارد 0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: فعالیت آنزیم SOD،VO2 max  و اوج توان بی هوازی پاها در گروه کاراته کار به طور معنی داری بالاتر از غیر ورزشکاران (P<0.05) و شاخص توده بدنی و درصد چربی آنها به طور معنی داری کمتر از غیر ورزشکاران (P<0.05) بود؛ اما از نظر غلظت چربی و سایر شاخص های آنتی اکسیدانی، هیچ تفاوت معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد (P>0.05).نتیجه گیری: ورزشکاران رشته کاراته نسبت به غیر ورزشکاران، از سیستم آنتی اکسیدانی، آمادگی جسمانی و ترکیب بدنی مطلوب تری برخوردارند؛ بنابراین در مقابل عوامل بیماریزای قلبی - عروقی و آترواسکلروز مقاوم ترند.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.